Dit is Patrick
Dit is Patrick

Mobiel 21, dat zijn ook meer dan 20 enthousiaste medewerkers. Stuk voor stuk straffe gangmakers die met veel plezier in actie schieten voor een wereld op mensenmaat. Patrick Auwerx is al vele jaren een geëngageerd lid van ons team. Hij begeleidt onder meer participatietrajecten, waarbij hij burgers en lokale overheid met elkaar in dialoog brengt over een concrete verkeerssituatie of mobiliteitsplan. Ook in Europese projecten, zoals PARK4SUMP, bouwt hij mee aan een aangenamere en veiligere leefomgeving.

Hoe ben je als soci­aal-cul­tureel werk­er in de ver­keers­sec­tor verzeild ger­aakt?

Net voor mijn veer­tig­ste maak­te ik de over­stap naar Mobiel 21 – toen nog Langza­am Ver­keer. Een organ­isatie die ik bewon­derde als gamechang­er in sociale ver­keer­skunde. Eigen­lijk was ik in de jaren negentig al een pre-Goril­la ver­keer­s­ac­tivi­tist. Met de slo­gan Met het ver­keer de andere kant op’ empow­er­den we heel wat buurten. 

Van een echte ver­keerkundi­ge oplei­d­ing was vroeger nog geen sprake. We wer­den onderge­dom­peld in een tien­daags ver­keers­bad van Jan Korsmit aan de KULeuven. 

Na al die jaren werk ik nog steeds met volle goest­ing voor Mobiel 21. En het werk is nog lang niet af.

Zijn al jouw ver­plaatsin­gen duurza­am?

Het is niet omdat ik voor Mobiel 21 werk, dat ik hét voor­beeld ben van een mul­ti-modal­ist. Ik fiets naar het sta­tion van Sint-Tru­iden, pen­del met de trein naar Leu­ven en in mijn vri­je tijd gebruik ik zoveel mogelijk de elek­trische fiets voor alledaagse verplaatsingen. 

De aankoop van een kleine elek­trische wagen – ons Zoëet­je- vind ik een goede invester­ing, omdat ik op het plat­te­land woon en het aan­bod van open­baar ver­vo­er er schaars is. Voor onze (wat) lan­gere rit­ten sparen we zo toch zoveel mogelijk het milieu. 

Wat doe je zoal in je vri­je tijd?

Ik heb geen uit­ge­spro­ken hobby’s, maar wan­del en fiets graag. Ik onder­houd regel­matig mijn tuin, pers de rustieke appels uit mijn kleine boom­gaard tot (h)eerlijk bio appel­sap en geni­et van het fam­i­lieleven.

Ik ben blij dat onze kinderen een aan­tal waar­den die we in ons gezin proberen na te lev­en, overgenomen hebben, weliswaar elk op hun eigen manier: (wereld)solidariteit, eerlijkheid, zorg voor mens en milieu (soci­aal engage­ment, geen vlees eten, …).

Waar ver­baas jij je wel eens over?

Ik ver­baas mij over het ik-denken van mensen, bv. anti­vax­ers. Hoe zij in deze moeil­ijke coro­nati­jd halsstar­rig vasthouden aan hun eigen vri­jheid, ide­olo­gie of visie, en daarmee zichzelf en andere mensen in gevaar brengen. 

Ik ben ook geen voor­stander van sociale media. Ik ver­baas mij erover hoe som­mige mensen daar volledig in opgaan. Vaak lijkt het mij er zeer aso­ci­aal aan toe te gaan. 

Welk boek/​muziek raad jij iedereen aan? 

Ik ben geen boeken­wurm, maar ik kan af en toe wel eens geni­eten van een goed boek. Vorig jaar las ik de cul­turele roman van de Noor Johan Harstad Max, Mis­cha & het Tet-offen­sief’. Een kan­jer van 1.200 pagina’s die nooit verveelt en die ik zek­er durf aan­raden aan wie van jazz, schilderkun­st, toneel, … houdt. Echt prachtig! 

Mooie muziek is meer mijn ding. Ik kan echt geni­eten van songs van Leonard Cohen of Lyrics’ van Jim Moris­son (The Doors) of de laat­ste solo-LP van Damon Albarn. 

Welke spreuk/​wijsheid mag er boven jouw bureau/​bed hangen? 

Ik vind veel van wat Khahil Gibran geschreven heeft mooi en wijs.
Min­der bek­end is de titel van de laat­ste solo-LP van Damon Albarn: 

The Near­er The Foun­tain, More Pure The Stream Flows”.

Het is een zin uit het gedicht Love and Mem­o­ry’ van John Clare. 

Deel dit artikel via: